“Is het oké als ik nog even blijf rechtstaan? Ik vrees dat we elkaar anders niet gaan verstaan, ’t is nogal een 'huilbaby'," zegt Sarah een beetje verontschuldigend wanneer ze met haar dochtertje op de arm mijn praktijkruimte binnenstapt. Wiegend en troostend probeert ze tevergeefs het tutje in de mond van haar dochtertje te krijgen. Liese (6 weken) spartelt fel en gooit zich ‘boos’ achteruit.

Huilbaby?

Sarah vertelt

Wanneer ik informeer naar de geboorte, antwoordt Sarah dat de bevalling best oké verliep. ‘Mijn uitgerekende datum viel op een zaterdag, maar met een verlengd weekend voor de boeg werd de geboorte die vrijdag ingeleid. Ik kreeg een infuus en na een tijdje werden de vliezen gebroken. De weeën waren pittig, maar van zodra ik een epidurale verdoving kreeg, viel het allemaal goed mee.’

Als ik vraag of het persen vlot verliep, antwoordt Sarah dat er op de buik werd meegeduwd en dat er ook een zuiger werd gebruikt. Liese had de navelstreng rond de nek en draaide zich als sterrenkijker, waardoor ze even vast kwam te  zitten. ‘Na de geboorte had Liese een grote zwelling op haar hoofdje, maar na een dag of tien was daar niets meer van te zien,’ geeft Sarah nog mee.

Ik vertaal

Zorgvuldig zoek ik naar mijn woorden. Ik weet dat wat ik wil bespreken, wel eens hard zou kunnen aankomen bij de mama... Ik wil haar vragen om de geboorte te bekijken vanuit het perspectief van haar dochtertje. 

Hoe het voor Liese gevoeld moet hebben, om zonder enige waarschuwing of teken vooraf plots uit mama’s buik te worden gedwongen en de beschermende vruchtzak te voelen leeglopen. Was ze hier al klaar voor? Of had ze misschien nog een weekje - of misschien zelfs twee - extra nodig? Hoe ze zich vervolgens in haar eentje een weg moest banen, zonder dat haar mama kon voelen wat ze nodig had en zonder de natuurlijk geboortehormonen die zowel moeder als kind moesten ondersteunen. Hoe het geboortekanaal versmalde door de noodzakelijke rugligpositie en hoe de zwaartekracht haar tegenwerkte, waardoor ze uiteindelijk met haar rugje naar beneden draaide. Hoe deze positie haar oriëntatie bemoeilijkte en ze - op een voor haar onnatuurlijke manier - haar weg moest verderzetten. Hoe het hoofdje vervolgens veel meer druk moest opvangen dan normaal. Hoe het moet gevoeld hebben toen handen van buitenaf haar met kracht door de nauwe doorgang forceerden, terwijl de navelstreng steeds strakker rond haar nekje kwam te zitten, waardoor ze minder zuurstof kreeg. Hoe ze niet kon schreeuwen dat ze bang was, niet kon vragen om te stoppen omdat het pijn deed, niet kon verhinderen dat de zuiger op haar hoofdje werd geplaatst en er met kracht aan haar tere hoofdje werd getrokken.

De geboorte vanuit het perspectief van Liese

Tranen

Dankbaar stel ik vast dat Sarah hiervoor openstaat, dat ze niet van me verwacht dat ik zonder meer haar baby ‘fix’.

Tranen stromen als we hier rond werken. Gevoelens komen nu in alle hevigheid naar boven: onmacht, angst, boosheid, schuldgevoelens, verdriet…  Emoties worden getransformeerd. Liese, die nog steeds in mijn armen ligt, valt stil, alsof ze voelt wat er gebeurt.

Vuurtoren

2 weken later krijg ik dit berichtje:

“Lieve Anja,

Even om je te laten weten hoe het gaat. De avond na de behandeling had Liese een felle huilbui, die echt van diep leek te komen. Je had me verwittigd. Ik hield haar vast, bleef met mijn aandacht bij haar en liet haar toe te ‘vertellen’, zoals je me had uitgelegd. Ze huilde bijna een uur aan een stuk. Eerst werd het erger. Mijn vriend, Ruben, kwam af en toe bezorgd vragen of ik wel zeker was dat alles oké was. Ik was zeker. Het was oké. Mijn dochtertje zat in een storm, en dit keer sprong ik niet in het woelige water om haar te ‘redden’, maar loodste haar er als een vuurtoren doorheen. Dank je wel voor deze beeldspraak, ze hield me recht en gaf me kracht. Toen Liese uitgehuild was, viel ze in mijn armen in slaap. Ik legde haar in de co-sleeper en ze sliep alsof ze weken in moest halen, enkel onderbroken door de voedingsmomenten. 's Ochtends werd Liese vrolijk wakker en gaf me voor het eerst een lach. Mijn moederhart maakte een sprongetje. We hadden een uur lang oogcontact, alsof ze zei: "dank je wel".Sindsdien is Liese veel meer ontspannen. Ze heeft nog moeilijke momentjes, meestal naar de avond toe, maar de ‘stormen’ worden zachter.  Ik voel me zoveel zekerder als mama, en alleen al hiervoor ben ik je eeuwig dankbaar."

Interessante literatuur rond dit onderwerp

• Caers Anja: 'De verborgen taal van je baby' 
• Baker, K. (2010). Midwives should support women to mobilize during labour. British Journal of Midwifery, 18(8), 492-497.
• Leboyer F. (1975). “Geboren worden zonder pijn”, Frederique Leboyer, uitg. Utrecht: Sprectrum, 1975, ISBN 90-6325-358-3
• Odent M., Biemans H, Van Rees S. (1983) “Lichaamstaal van de geboorte”. Uitgeverij Bert Bakker, ISBN 90 6019 975 8
  
• Uvnas M.B. (2007).” Oxytocine Factor: het hormoon van onthaasting, genezing en verbondenheid”. Nederlands | Paperback
• Veringa, I., & van Cranenburgh, B. (2010). Baringspijn is er niet voor niets. Medisch Contact, 1734-1737.
  
• Solther A.J. (1998). "De taal van huilen: positief omgaan met huilen en boosheid van baby's en kinderen tot 8 jaar". 6e druk. De Toorts.
  
  Interessante links
  
• https://birthpsychology.com/person/matthew-appleton